MC's Whispers

Whispering Silences

Archive for the tag “English”

The language of hello

Parisian_Cafe_1Sébastien met Lucia in a café in Paris. Their eyes met and it was as if they clicked instantly. Sébastien didn’t know Spanish. Nor did Lucia know French.

“¡Hola!” he said timidly as he approached her table. The Parisian café was half-full this afternoon, so there was no need to shout to be heard. Sébastien could feel his cheeks firing up. He was shy after all, and it didn’t take much for him to blush.

“¡Hola! Eres español?” chirped Lucia, her eyes gleaming with excitement at the sound of her native language in a foreign place.

“Eeehh…” Sébastien stuttered, lost for words. “What do I say now?”, he thought to himself.

Lucia was the type of beauty that fit the stereotype of “being Spanish” – long brown hair, a smile that mesmerized you, and crystal brown eyes that pierced right through you.

On the other hand, Sébastien was a tall, blond timid French boy. One that was raised in a mentality of nationalism that prevented him from properly learning a foreign language.

“Em,” he continued, “moi…sit…ici?” he asked pointing at the empty chair facing Lucia.

“¡Claro!” she replied, with a welcoming gesture.

So he sat there facing her smile. And she gazed in his almond eyes that sunk in his blushing red cheeks. It made her smile even more. But he was not going to give up that easily. If you spotted them from across the room, you would think they were playing pantomime with all the hand gestures going on. But to them, it was a simple effort to communicate.

She knew one-two basic French words. He knew “hello” in Spanish. They both knew very few English.

But three years later, they were still together.

And when they returned to that same Parisian café, Lucia told her friends “this is where he had me at hello!” and they broke into laughter.

Sandrine, their daughter, can speak French, Spanish and English fluently, at 8. They call her “smart-ass” but she knows…it was true love.

 

Also part of Trifecta Writing Challenge – the prompt word was: ass

3. (adverb/adjective) often vulgar—often used as a postpositive intensive especially with words of derogatory implication <fancy-ass>

Η διαφορά μεταξύ του τι λες και του τι ξέρεις

Λένε ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας. Και έχουν δίκιο. Άν όμως δεν παραδέχεσαι κιόλας την ημιμάθειά σου είναι ακόμη χειρότερο. Πόσοι άνθρωποι παινεύονται για γνώσεις και ικανότητες που στην αλήθεια δεν έχουν, απλά και μόνο για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη δουλειά, μια ψηλότερη θέση, ή απλά να ανέβουν στην εκτίμηση κάποιου άλλου. Καταλήγουμε έτσι στο να υπάρχουν σε υψηλές θέσεις πρόσωπα που στην ουσία δε θα έπρεπε να είναι εκεί αφού δεν έχουν τις ικανότητες ή τις γνώσεις που αρμόζουν.

Ένα ιδιαίτερα εμφανές παράδειγμα σήμερα είναι η γνώση των αγγλικών και το πόσο φτωχή είναι σε μια χώρα που όχι μόνο προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτούς τους μήνες, αλλά και που καυχιέται τόσο για την άριστη γνώση αγγλικών των κατοίκων της. Κι όμως από απλά πληροφοριακά δημοσιεύματα, σε ανακοινώσεις, δελτία τύπου και ειδήσεις, πινακίδες στους δρόμους και αλλού, μέχρι και στον προφορικό λόγο, αποδεικνύεται όλο και πιο τρανά πως η “άριστη αυτή γνώση της αγγλικής” πολύ απλά δεν υπάρχει. Τα λάθη που παρατηρούνται στα κακογραμμένα αυτά αγγλικά κείμενα δεν είναι μόνο ορθογραφικά, συντακτικά και γλωσσικά, αποδίδονται επίσης και στο γεγονός πως τα κείμενα είναι εμφανώς μεταφρασμένα κυριολεκτικά από τα ελληνικά σε βαθμό που δεν γίνονται καν κατανοητά. Και το χειρότερο βέβαια είναι πως φαίνεται έντονα το γεγονός ότι δεν πέρασαν από διόρθωση ή έστω από μια δεύτερη ανάγνωση όπου σίγουρα θα εντοπίζονταν αμέσως.

Λάθη σαν κι αυτά χαρακτηρίζουν τα αγγλικά κείμενα και του εθνικού πρακτορείου ειδήσεων, κάτι που εκθέτει το δημοσιογραφικό σώμα γενικότερα στα μάτια ξένων δημοσιογράφων που αποτείνονται στο πρακτορείο για ειδήσεις που θα χρησιμοποιηθούν ως βάση ή ως αναφορά για τα δικά τους κείμενα. Ιδιαίτερα τώρα που ψάχνουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες της Κυπριακής Προεδρίας. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι κανείς δεν παραδέχεται ότι όντως τα κείμενα είναι κακογραμμένα, γεμάτα λάθη, αλλά και στο ότι συγχρόνως δεν παρατηρείται καμία απολύτως βελτίωση στην ποιότητά τους. Κι αν οποιοσδήποτε προσφέρει μια συμβουλή ή παρατήρηση για το πως θα μπορούσε να βελτιωθεί το γράψιμο, η νοοτροπία του “βολεμένου” υπαλλήλου υπερισχύει με τη λογική του “ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις τη δουλεία μου”.

Είναι κρίμα όμως μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Γιατί τέτοια κείμενα – και όχι μόνο – και η ανάλογη αντιμετώπιση τους εκθέτουν όχι μονο τους άμεσα υπεύθυνους, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία στην οποία ανήκουν. Θα έπρεπε άρα η παραδοχή ελλέιψεων και ημιμάθειας να γίνεται η αφορμή για βελτίωση και διόρθωση του προβλήματος, έτσι ώστε η επερχόμενη πιθανή προαγωγή να οφείλεται στις πραγματικές αξίες του καθενός, και η ημιμάθεια του να μην γίνεται απλά αιτία για να διαιωνίζεται το πρόβλημα.

(25 Αυγούστου 2012)

Post Navigation