MC's Whispers

Whispering Silences

Archive for the tag “Greek”

It’s not easy being Greek

Youth in GreeceFor the past five years, Greece has been the centre of news around the world. Not so much because of its spirit of democracy and ethos imbued by our Ancient Greek ancestors. But because of the shame, deceitfulness and financial mismanagement brought about by their predecessors. Media around the world have vilified the country that thus far was praised for all the principles and values it had introduced to the modern world. Yet, we ourselves proved unable to live up to them.

It is not Greece alone that is in financial trouble. The whole of Europe is, and most of the world too. But Greece is an easy target. The advertised ‘300 days of sunshine’, the Mediterranean diet, the mythical island beaches, the relaxed and ‘easy-going’ way of life are so easy to despise and scorn, and all the more easy to contradict with the lack of responsibility and order, especially as regards public finances. The source of all our troubles.

Foreigners cannot understand how Greeks can still fill restaurants and cafés, as if nothing is going on around them. But Greeks themselves justify their outings, by arguing that staying indoors and damning their misfortunes is not a solution that will lead anywhere.

And they are right.

Because it is not the “ordinary” Greeks who can do much to change the situation, other than adhere to the harsh measures imposed. Those brought upon them by others. Others, who, are supposed to represent them, but once in power, forget all electoral promises and turn the other way. The lay Greeks are the ones who witness their country’s demise and all they can do is shout, exasperate, and eventually just let it go, because somethings will never change.

This attitude is what has caused over 200,000 young Greeks to search for a future abroad. For many, their dreams and expectations were too big for what the country (now) had to offer. It is certainly not easy to get up and leave. To abandon everything you are familiar with, the life you are accustomed to, your friends and family. But it is even harder deciding to stay. It takes more courage to remain and continue to fight in a country that is constantly proving to be against you in every way.

There are many Greeks who choose to stay. And they should be respected all the more for that. Because they are still trying. They are the ones who believe that “if everyone just leaves, who will stay and fix the country?” They are the ones who still dream, but are determined to compromise on a few things in order to survive. They may not be acknowledged as much as they should, nor are they compensated for the work they do. But they choose to stay. Why? Why would you stay when everything and everyone around you screams go?

Because you still hope. You believe deep down that things will change for the better. And that you will be part of the wheel that will set it all in motion.

There are young Greeks, in their early 30s, educated, full of thirst for life and willing to work. There are those who decide to strive on their own, and, since they can’t find the work they want, they will create it themselves. In a period of crisis, struck on all fronts by austerity measures, stifling bureaucracy and high taxes, these Greeks persist in having their own way. There are many who have launched their own business, determined to change foreign perceptions of their country, making it a model to emulate, rather than one to avoid. It is these Greeks who have been dubbed the crazy ones, the radicals, the dreamers. The ones who people look upon with both admiration and sympathy. But aren’t “those who are crazy enough to think they can change the world, usually the ones that do”?

It is not easy being Greek nowadays. And it is certainly not easy being Greek in Greece. But there are still many who insist, persist, and resist all negative waves pounding their way. Maybe it is through them that Greece will arise again. After all, it was Socrates who said that the secret of change is to focus all of your energy not on fighting the old, but in building the new. And that is just what we need. A new start.

See also related reports with examples of Greeks who try to accomplish more in their own country in English and Greek.

Life on a canvas

1- Exterior viewA city’s culture is usually illustrated in the artwork it hosts, in the respect it demonstrates towards works of art no matter how old, and in the immortality it grants to those who laboured for them. The modern, clean-cut building that dominates the central landscape of the capital of Cyprus is a solid proof of how a private collection can enrich an entire country’s cultural life.

It is not often that such a rich collection of rare works of art is displayed in a public gallery. The A.G. Leventis Gallery in Nicosia, situated at the very heart of the city, features over 800 works and objects of European 2 - Entranceart spanning over 400 years across three magnificent floors. It is in these modern facilities, which also host regular events in the specially designed rooms, that a private collection belonging to one of Cyprus’ most famous (cultural) benefactors, Anastasios G. Leventis, becomes public for Cyprus and the world to discover and admire.

The vision that would become the Gallery, as it exists today, was a seven-year project that began in 2007 and culminated in the inauguration on3 - Gallery view 1st floor 26 April 2014. Just one year after it opened its doors, the Gallery has already established itself as an important cultural centre, displaying the European cultural heritage of Cyprus.

With its three floors of Cypriot, European and Greek art, and the use of modern audiovisual technology to enrich the visiting experience, the Gallery is worthy of its counterparts in the most renowned European cities.

This essential visit begins with the Cyprus Collection found on the Ground Floor, where the first steps of modern Cypriot art are 4 - Adamantios Diamantis - The World of Cyprusportrayed. The paintings mainly illustrate narrative and figurative characters, inspired from everyday life, landscape and history of the island. Most notable is the monumental piece by Adamantios Diamantis, The World of Cyprus, a large-scale composition (1.75 x 17.5 m) based on 75 drawings depicting the people and landscapes of the island. Drawn between 1931 and 1959, it portrays the traditional world of the island and its people, a world that the painter described as ‘bearing the long heritage of Cyprus’. Along with the other works in the Collection, it captures the spirit of a past time and place, enriching our knowledge and understanding of Cyprus and the Cypriot people.5 - Boiserie

Perhaps the most impressive display of art is found on the First Floor. The Paris Collection features paintings, furniture and objects which the Leventis Foundation acquired between the 1950s and 1970s. The name of the Collection alludes to the Parisian apartment in which it was housed for well over half a century. In fact, a wood paneled-room (the boiserie) was transported from the apartment itself and re-erected inside the Gallery, offering a vivid image, as it revives the unique atmosphere of Leventis’ residence with a view over Paris with its tree-lined avenues and the Eiffel Tower. This unique ambience is also conveyed through the rich collection of furniture from the era of Louis XV and Louis XVI, as well as rare 6 - PorcelainChinese porcelain, European Meissen and Sévres porcelain, miniatures, small sculptures, and period clocks.

The Collection brings together works from a broad spectrum of the history of art and underlines the collector’s eclectic outlook through a whole range of artistic schools and styles, from the 17th to the 20th century. The Collection includes paintings by El Greco, 17th century still lifes by Dutch, French and Spanish schools, Rococo art, 18th century French landscape as drawn by Oudry, Boucher and Fragonard, Venetian view masterpieces exemplified by Canaletto and Guardi, as well as 7 - Jean-Baptiste Oudry, Comediens Italiens dans un jardinpaintings by Rubens. It also includes a peek into Impressionism to the early days of Modernism, featuring exquisite works by Boudin, Monet, Renoir, Sisley and Pissarro. Vivid canvases exemplify the turn from the Post-Impressionism to Fauvism and beyond, represented by the bold bushwork of Signac, Bonnard, Dufy, Vlaminck, Utrillo, van Dongen and Chagall.

Moving up one more floor, the Greek Collection, most of which Leventis acquired from Evangelos Averoff-Tossizza in 1973, displays oil paintings, watercolours, drawings and prints, from the aftermath 8 - Emilios Prosalenits - Welcoming Admiral Miaoulis in Hydraof the Greek War of Independence in 1821 to around 1970. The Collection showcases a variety of artistic movements and approaches, including exemplary paintings from artists who shaped the face of Greek art, such as Konstantinos Parthenis, Konstantinos Maleas, Spyros Papaloukas, Yiannis Tsarouchis, and Yiannis Moralis. 19th century portraitures, as illustrated by München school artists such as Nicolaos Gyzis and Nikiforos Lytras are also featured here, together with newer compositions of landscapes and seascapes by Pericles Pantazis, 9 - 20150423_134151and the Modernism depicted by Nikos Engonopoulos.

This exceptional experience can only be enhanced by a secret carefully concealed within the Gallery’s halls. The most beautiful, yet most delicate, watercolours and pencil drawings on paper are hidden. They are protected from light and constan10 - 20150423_140031t exposure by a thick casing that is only removed if you press the round button on the side of what appears to be just another shiny inner wall.

All in all, this Gallery is of the highest possibly standards in the centre of a city that still remains divided. For what it hosts among its walls is more than just a series of paintings. It is a splash of colours, of emotions, of perspectives and views, of people, animals and things, of events you’ve never seen, of places you’ve never been, of times you’ve never experienced. It is life imprinted on a canvas.

N.B. All photos are mine taken on 23 April 2015.

A stone in the road

TestYourStupidity-24134There is a stone in the middle of the road. Careless passers-by walk over it, stumble and fall, get up and continue their way, all the while cursing the stone that was in their way. If one of those took it and placed it aside, none of the rest would fall again. [from a poem in Greek by Ioannis Polemis (1862-1924)].

There are countless such examples in our everyday life. Things that demonstrate not only the selfish nature of humans, but their stupidity above all.

All you can do is take such instances lightly, with a glass of wine and a laugh.

Journalist reports on the meeting of a Minister with EU officials.
News anchor asks in all seriousness:
“So the discussions focused on the competencies of the Minister?”

Friend calls you at home: “Hi! Where are you?”

There are a lot of stories of comic (and at times pedagogic nature) from Nasreddin Hodja who lived in the 13th century. For example: Hodja was riding his donkey on the way home from the fields where he had been working all day. On his shoulders he was holding his plow. A friend meets him along the way and asks “Why are you carrying the plow on your shoulders?” To which the Hodja replied “So that I relieve my donkey from the weight of carrying both that and me”.

This is the logic to which we have become accustomed to. No longer being able to think rationally or at times even at all.

As the world becomes more and more dumb in a sense and this kind of daily stupidity increases, perhaps we are leading towards the kind of society depicted in Idiocracy. And that is not good at all.

Also part of Daily Prompt: Ready, Set, Done

Ψάχνοντας τα αυτονόητα / Seeking the obvious

(English text follows)

idiottestΨάχνοντας τα αυτονόητα

Τις προάλλες περνούσα από μια πολυσύχναστη λεωφόρο. Μια νεαρή κοπέλα στεκόταν στην άκρη του πεζοδρομίου με ύφος κολυμβητή των 100 μέτρων ελεύθερο που περίμενε το καμπανάκι για να βουτήξει. Καθώς πέρασα από δίπλα της την άκουσα να μονολογεί «Καλά τώρα πώς θα περάσω;». Η διασταύρωση πεζών (με φανάρι) ήταν μόλις 100 μέτρα πιο κάτω.

Μια άλλη φορά ήμουνα πρώτη στη σειρά για ταξί. Μόλις είχαν φύγει δύο και περίμενα να έρθει μπροστά ο επόμενος για να μπω. Ξεπροβάλουν από πίσω μου δυο νεαροί και ατάραχοι πλησιάζουν το ταξί, έτοιμοι να χιμήξουν σαν την λεοπάρδαλη σε νεαρή αντιλόπη. Εγώ δεν κουνήθηκα. Ξάφνου γυρνάει ο ένας και με ρωτάει σχεδόν έκπληκτος «Θα το πάρεις εσύ;». Τώρα τι του λες; «Όχι, απλά στεκόμουν εδώ για τον καθαρό αέρα»;

Τέτοια παραδείγματα έχω κι άλλα πολλά. Και είμαι σίγουρη πως ο καθένας έχει τις δικές του περιπέτειες να διηγηθεί. Αυτό που όλα αυτά όμως σε κάνουν να αναρωτιέσαι είναι «πόσο δύσκολο είναι να σκέφτεσαι πια λογικά;».

Λένε ότι τα ευκόλως εννοούμενα παραλείποντα. Αλλά όχι πια. Γιατί αλήθεια, τί είναι ευκόλως εννοούμενο τη σήμερον ημέρα; Το να περπατήσεις λίγα μέτρα παραπάνω και να διασχίσεις με ασφάλεια την λεωφόρο παρά να κάθεσαι μισή ώρα στην άκρη υπολογίζοντας την φόρα και την ταχύτητα που θα πρέπει να λάβεις για να περάσεις δια μέσω διερχομένων αυτοκινήτων; Ή μήπως το να περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σου αφού σαν κι εσένα άλλοι τόσοι βιάζονται;

Αν έστω μερικοί ακολουθούσαν την κοινή λογική, η ζωή μας θα ήταν πιο εύκολη. Θα υπήρχε καλύτερη οργάνωση, λιγότερα νεύρα, και σίγουρα καλύτερη συννενόηση. Για φαντάσου να ακολουθούσαν όλοι τους “κανόνες κοινής λογικής”. Θα ζούσαμε σε παράδεισο. Αλλά πού τέτοια τύχη. Χρειαζόμαστε περιπέτειες εμείς. Που θα διηγούμαστε μετά και θα γελάμε. Το πόσο μετά δεν ξέρω…

Ίσως να περιμένουμε πολλά απ´ τους άλλους. Αλλά στην ουσία περιμένουμε μόνο τα αυτονόητα. Μόνο που πια δεν είναι και τόσο αυτονόητα…

 

commonsense12345Seeking the obvious

The other day I was marching hastily on the sidewalk of a busy avenue. Cars were rushing past and you could feel the wind being pushed forcefully at you by these speeding vehicles. And then I saw her. A young girl remained frozen on the side of the pavement staring into the jungle of racing cars, as if she was expecting a starting gun to sound so she could dive in. As I was passing by her, I heard her say to herself “Now, how am I supposed to cross over?” The pedestrian crossing was only 100 meters away.

Another time I was first in line for a taxi. Two yellow cabs had just left with their passengers and I was now waiting for the next one to pull up so I could get in. Two young men sprung suddenly from behind me and carefreely moved in front, like a leopard attacking its victim. One of them turned round and surprised asked “Are you taking this one?” What did they expect me to say? “No, I’m just standing here to enjoy the fresh air?

I have many such examples. And I am sure many of you do too. Each of us has these sort of “adventures” to tell. Things that make you wonder “really, how hard is it to think logically nowadays?”

It is usually said that what is obvious may be left out. But apparently not anymore. Because, what truly is obvious nowadays? Walking a few more meters to safely cross a busy avenue rather than lurking for half an hour or more on the side, calculating the speed and boost required to cross amidst speeding cars? Or waiting patiently for your turn, as you are not the only one in a hurry?

But it is said that when you’re stupid you don’t know you’re stupid. It’s only hard for everyone else.

If only some people followed principles of common logic, our lives would be much easier. There would be better organization, less irritation, and certainly better communication. Imagine if everyone was equipped with ‘common sense’. We would be living in a heaven. But no. We need these adventures. Things that we will be later describing to others and laugh at them. Only I don’t know how much later that would be.

Maybe we’re expecting too much of others. But in essence we are only expecting the obvious. But maybe it is not so obvious after all…

Becoming the Ulysses of Europe

languages_of_the_worldMulticulturalism makes us more human, and in turn more European. When we are receptive to external stimuli from different languages and cultures we ourselves become richer in every way. Coming from someone who speaks 32 languages, both active and ‘dead’, who has studied the history and origins of most known languages, and who has travelled the world in order to speak them, this statement carries considerable weight.

Ioannis Ikonomou is one of the hundreds of translators that work for the European Commission. What makes him stand out though is his thorough knowledge of dozens of languages and the enthusiasm with which he expresses his passion for learning languages.

‘I don’t learn languages to have them in dictionaries gathering dust’ he explains. Languages are learnt to be lived. And the best part of learning a language is that it enriches your life, it allows you to travel to different places and communicate with the locals in their own language, to delve into new cultures, new mentalities, and different ways of life.

Language learning should begin from a young age, from the moment the mind can start soaking up new words and new worlds and when the sound of different tongues serves as a stimulus for a life of globe-trotting. That is what happened with Ikonomou who says that it was the sounds made by foreign tourists on his home island of Crete that inspired him to start learning languages. Indeed, learning to communicate in the language of the ‘other’ opens up more doors than a ‘common’ language ever will. The late Nelson Mandela said, ‘if you talk to a man in a language he understands, that goes to his head.  If you talk to him in his language, that goes to his heart.’

Ikonomou tells me how his knowledge of languages has helped him read literature he would have never been able to discover had he not known the corresponding languages. He says that many Hungarian, Turkish, Polish, Romanian and other great writers have not even been translated into English. When you invest time to learn a language, you expect to reap the fruits of your labour – and just as money breeds greed, language learning breeds a burning desire for life experiences, memories, and friendships. This is what it really means to be European. Breaking monolingual language barriers and stepping into the realm of the ‘other’ – that’s what it’s all about. By learning languages you allow yourself to engage and interact with different cultures, values and traditions.

Every language is a different world, a different way of life, a unique mentality, and as such even the simplest of words (for example ‘bread’) will have different connotations in every language. Translators and interpreters have a difficult job. Ikonomou knows this well, having served as both. But at the same time he relishes the mental challenge offered by his job, because, as he says, leaping from language to language is a fantastic exercise. It is like balancing between worlds.

Having studied linguistics, Ikonomou knows that learning the history and origins of languages helps you to better understand your own. In the words of Johann Wolfgang von Goethe, ‘those who know nothing of foreign languages know nothing of their own.’

Multiculturalism and multilingualism imply openness. They suggest that you are able to escape the introvert phobias that are prevailing in Europe with the rise of the far-right, and that you are able to live with and learn from the ‘other’. Ulysses was enriched by the cities he encountered and the people he met, says Ikonomou as he recites a lyric from Homer in ancient Greek. Ulysses was much more prosperous than his son Telemachos who stayed in Ithaca all his life, and as such Ikonomou declares, ‘I want to be Ulysses,’ living in an open society. He dreams of an open society receptive to stimuli and different people from around the world, because it is only when we embrace each other’s cultures and languages that we will truly be able to live harmoniously with one other.

Ikonomou says that he doesn’t want to live his life stuck in a daily routine.  What better way to break free from schedules than delving into a different world, culture and way of life? By truly learning what ‘united in diversity’ means, and by being able to acquire an insight into the customs and life of our European neighbours.

This article was published on cafebabel.com on 18 December 2013, under the title “I speak 32 languages”. It has since been translated into Spanish, Italian, French and Polish.

Η διαφορά μεταξύ του τι λες και του τι ξέρεις

Λένε ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας. Και έχουν δίκιο. Άν όμως δεν παραδέχεσαι κιόλας την ημιμάθειά σου είναι ακόμη χειρότερο. Πόσοι άνθρωποι παινεύονται για γνώσεις και ικανότητες που στην αλήθεια δεν έχουν, απλά και μόνο για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη δουλειά, μια ψηλότερη θέση, ή απλά να ανέβουν στην εκτίμηση κάποιου άλλου. Καταλήγουμε έτσι στο να υπάρχουν σε υψηλές θέσεις πρόσωπα που στην ουσία δε θα έπρεπε να είναι εκεί αφού δεν έχουν τις ικανότητες ή τις γνώσεις που αρμόζουν.

Ένα ιδιαίτερα εμφανές παράδειγμα σήμερα είναι η γνώση των αγγλικών και το πόσο φτωχή είναι σε μια χώρα που όχι μόνο προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτούς τους μήνες, αλλά και που καυχιέται τόσο για την άριστη γνώση αγγλικών των κατοίκων της. Κι όμως από απλά πληροφοριακά δημοσιεύματα, σε ανακοινώσεις, δελτία τύπου και ειδήσεις, πινακίδες στους δρόμους και αλλού, μέχρι και στον προφορικό λόγο, αποδεικνύεται όλο και πιο τρανά πως η “άριστη αυτή γνώση της αγγλικής” πολύ απλά δεν υπάρχει. Τα λάθη που παρατηρούνται στα κακογραμμένα αυτά αγγλικά κείμενα δεν είναι μόνο ορθογραφικά, συντακτικά και γλωσσικά, αποδίδονται επίσης και στο γεγονός πως τα κείμενα είναι εμφανώς μεταφρασμένα κυριολεκτικά από τα ελληνικά σε βαθμό που δεν γίνονται καν κατανοητά. Και το χειρότερο βέβαια είναι πως φαίνεται έντονα το γεγονός ότι δεν πέρασαν από διόρθωση ή έστω από μια δεύτερη ανάγνωση όπου σίγουρα θα εντοπίζονταν αμέσως.

Λάθη σαν κι αυτά χαρακτηρίζουν τα αγγλικά κείμενα και του εθνικού πρακτορείου ειδήσεων, κάτι που εκθέτει το δημοσιογραφικό σώμα γενικότερα στα μάτια ξένων δημοσιογράφων που αποτείνονται στο πρακτορείο για ειδήσεις που θα χρησιμοποιηθούν ως βάση ή ως αναφορά για τα δικά τους κείμενα. Ιδιαίτερα τώρα που ψάχνουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες της Κυπριακής Προεδρίας. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι κανείς δεν παραδέχεται ότι όντως τα κείμενα είναι κακογραμμένα, γεμάτα λάθη, αλλά και στο ότι συγχρόνως δεν παρατηρείται καμία απολύτως βελτίωση στην ποιότητά τους. Κι αν οποιοσδήποτε προσφέρει μια συμβουλή ή παρατήρηση για το πως θα μπορούσε να βελτιωθεί το γράψιμο, η νοοτροπία του “βολεμένου” υπαλλήλου υπερισχύει με τη λογική του “ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις τη δουλεία μου”.

Είναι κρίμα όμως μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Γιατί τέτοια κείμενα – και όχι μόνο – και η ανάλογη αντιμετώπιση τους εκθέτουν όχι μονο τους άμεσα υπεύθυνους, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία στην οποία ανήκουν. Θα έπρεπε άρα η παραδοχή ελλέιψεων και ημιμάθειας να γίνεται η αφορμή για βελτίωση και διόρθωση του προβλήματος, έτσι ώστε η επερχόμενη πιθανή προαγωγή να οφείλεται στις πραγματικές αξίες του καθενός, και η ημιμάθεια του να μην γίνεται απλά αιτία για να διαιωνίζεται το πρόβλημα.

(25 Αυγούστου 2012)

Η Έλλειψη Αποδοτικότητας Απαιτεί Ιδιωτικοποιήσεις

Με την επέλαση της Τρόικας να ζητάει τα ελάχιστα μέτρα που πρέπει να παρθούν για να ορθοποδήσει η Κυπριακή οικονομία, η κυβέρνηση φαίνεται να αντιτίθεται σε όλα όσα πραγματικά θα βοηθούσαν να γίνει πιο λειτουργικός ο τόπος και να μπει μια τάξη σε αυτό το χαώδης σύστημα που μέρα παρά μέρα λειτουργεί όλο και λιγότερο. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ένα από αυτά τα μέτρα. Και αν το συλλογιστούμε λιγάκι, είναι προς όφελος όλων.

Η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (ΑΤΗΚ ή κοινώς CyTA), για παράδειγμα, είναι μια από τις εταιρίες που χρειάζεται να ιδιωτικοποιηθεί. Για να γίνει πιο αποδοτική, πιο αποτελεσματική, και πιο εξυπηρετική. Πρωτοπόρος στη παροχή διαδικτυακών υπηρεσιών στην Κύπρο, δεν είναι δυνατόν μια απ’τις μεγαλύτερες ημικρατικές εταιρίες στη χώρα να μην μπορεί να εξασφαλίσει 24ωρη σύνδεση, και προπάντων να μην μπορεί να εξηγήσει γιατί υπάρχει διακοπή και σε τι οφείλετε η βλάβη. Και όταν μετά από καιρό αποφασίζει να στείλει ένα τεχνικό, ούτε αυτός να μην μπορεί να βρει κάτι και να στηρίζονται όλοι σε ένα απλό «το πρόβλημα έχει καταγραφεί». Έ, και λοιπόν; Η καταγραφή αυτή πως λύνει το πρόβλημα; Και άμεσα; Στην Ελλάδα, που η ΑΤΗΚ λειτουργεί στα πρότυπα ιδιωτικής εταιρίας, γιατί είναι πιο λειτουργική, πιο ανταγωνιστική, και σίγουρα πιο αποτελεσματική; Στηρίζεται στην άμεση εξυπηρέτηση των πελατών για να επιβιώσει στην Ελληνική αγορά. Ακόμα και η ιστοσελίδα για εκεί είναι πιο φιλική προς τον χρήστη παρά η ντόπια. Στη Κύπρο, μαθημένη στο μονοπώλιο που κάποτε κρατούσε, λειτουργεί αντιθέτως σαν δημόσιο γραφείο – με σχεδόν μηδενική εξυπηρέτηση, γραφειοκρατία, καθυστέρηση και χαμηλή αποτελεσματικότητα. Αυτός δεν είναι λόγος για ριζική αλλαγή; Και στην ουσία τα μέτρα που προτείνει η Τρόικα σε αυτό στοχεύουν: τη ριζική αλλαγή ενός συστήματος πνιγμένο στη διαφθορά σε βαθμό που πλέον απλά δεν λειτουργεί.

Μια ραγδαία αλλαγή είναι αναγκαία όμως για να επαναφέρει την αποδοτικότητα σε βασικές υπηρεσίες. Οι Δημόσιες Εταιρίες που στηρίζονται στην κυβέρνηση για βοήθεια τόσο οικονομική όσο και για τις απαραίτητες υποδομές είναι στην πλειοψηφία τους λιγότερο παραγωγικές από τις αντίστοιχες ιδιωτικές εταιρίες. Οι ημικρατικές εταιρίες ανήκουν στην ίδια κατηγορία αφού κι αυτές κατά ένα μεγάλο ποσοστό στηρίζονται και επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα από κρατικά συμφέροντα. Αυτός, λοιπόν, είναι και ένας από τους λόγους που οι ιδιωτικοποιήσεις θεωρούνται επωφελές για τέτοιες εταιρίες – για να ξεφύγουν από τα πλοκάμια της κυβέρνησης και να γίνουν πιο παραγωγικές, συμβάλλοντας έτσι και στην οικονομική ανάπτυξη.

Το ρεύμα των ιδιωτικοποιήσεων έχει εξαπλωθεί πλέον σε όλο τον κόσμο. Η εξαγορά δημόσιας εταιρίας από ιδιώτες αποδεδειγμένα οδηγεί σε αυξημένη παραγωγικότητα, περισσότερη αποτελεσματικότητα, λιγότερη γραφειοκρατία και καλύτερη εξυπηρέτηση. Με την ιδιωτικοποίηση, η εταιρία παύει πλέον να εξαρτάται από τον κρατικό προϋπολογισμό και στηρίζεται πια στην αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των πελατών της. Όσο πιο ευχαριστημένος είναι ο πελάτης, τόσο καλύτερα πάει και η εταιρία. Το δίχτυ ασφαλείας της κυβέρνησης σε περίπτωση οικονομικής δυσκολίας παύει επίσης να υφίσταται. Συνεπώς, τα συμφέροντα είναι οικονομικά και όχι πολιτικά ή πελατειακά και οι υπάλληλοι θα πρέπει να αποδεικνύουν την αξία τους και όχι την συγγένεια ή τη γνωριμία τους με ένα ισχυρό πολιτικό πρόσωπο. Η διαφθορά περιορίζεται αφού βασικός στόχος είναι η επιβίωση της εταιρίας σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Τα τελευταία 12 χρόνια, περισσότερες από 8,500 κρατικές εταιρίες σε πάνω από 80 χώρες έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Η αξία των εταιριών αυξάνεται από τότε. Μια παγκόσμια έρευνα σε αυτό το θέμα έδειξε πως η ιδιωτικοποίηση ωφελούσε την οικονομία γενικότερα και οδηγούσε σε υψηλότερη παραγωγικότητα και γρηγορότερη ανάπτυξη. Στη Χιλή, η ιδιωτικοποίηση της εταιρίας τηλεπικοινωνιών διπλασίασε τις επιδόσεις της μόλις τέσσερα χρόνια μετά την εξαγορά, ενώ στο Μεξικό μείωσε το εργατικό κόστος. Καθώς, λοιπόν, αυξάνεται η επίδοση της εταιρίας, υπάρχουν περιθώρια για περισσότερες δουλειές που θα συμβάλλουν σε περαιτέρω αύξηση παραγωγικότητας και μεγαλύτερα κέρδη.

Η ιδιωτικοποίηση λοιπόν μιας εταιρίας που ήδη φαίνεται σταδιακά να χάνει την αξιοπιστία της στα μάτια των πελατών της, θα βοηθούσε να επαναφέρει τις επιδόσεις της στα επιθυμητά επίπεδα, να γίνει πιο ανταγωνιστική στην αγορά και να επανακτήσει τη χαμένη της αίγλη. Κρατικά και πολιτικά συμφέροντα θα πρέπει να  τεθούν στο περιθώριο, αν οι ηγέτες του τόπου πραγματικά θέλουν να διασώσουν την οικονομία και μαζί με αυτή την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.

(11 Αυγούστου 2012)

Τι είναι τα λεφτά;

Το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το οικονομικό σκέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ασχολούνται όλο με λεφτά. Και απ’ότι φαίνεται, από τα χέρια τους περνάνε πολλά, μα πάρα πολλά λεφτά. Μιλάνε για χρέη δισεκατομμυρίων (μερικές φορές ακόμα και τρισεκατομμυρίων) και απαιτούν μέτρα και περικοπές εκατομμυρίων ευρώ από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς καν να λαμβάνουν υπόψη τα εκατομμύρια πολίτες που θα στερούνται τα πεντάρικα, δεκάρικα και εικοσάρικα τους.

 Παράδειγμα η Ελλάδα που βρίσκεται τώρα σε ένα ασφυκτικό κλοιό πιέσεων για να επιβάλει στους πολίτες της επιπρόσθετα και ακόμα πιο επώδυνα μέτρα. Ο κατώτατος μισθός των €500 είναι πλέον «μισθός πείνας», ενώ οι περικοπές από παντού και η αύξηση της φορολογίας ρίχνουν ακόμα πιο βαθιά έναν ταλαιπωρημένο λαό στην απελπισία. Τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Αν έχεις δουλειά σήμερα, δεν σημαίνει πλέον ότι θα την έχεις και αύριο.

Η αβεβαιότητα πλημμυρίζει πλέον τη ζωή και την καθημερινότητα μας και μας γεμίζει με φόβο και αγωνία, στοιχειώνοντας ακόμα και τα όνειρά μας. Ακόμα και οι συντάξεις ατόμων που μια ζωή δούλευαν για να απολαύσουν τους καρπούς των κόπων τους, τώρα κινδυνεύουν να χαθούν. Αν δεν βρεθεί αντίστοιχο μέτρο που θα επιφέρει τα  €300 εκατομμύρια που ζητά η Τρόικα, οι συντάξεις θα κοπούν. Και ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός του 27.7% των Ελλήνων που βρίσκονται στα όρια της φτώχιας και του κοινωνικού αποκλεισμού θα ανεβεί στα ύψη. Πως δηλαδή θα πληρώνει φαγητό, ενοίκιο και φόρους ένας πολίτης που δεν θα έχει δουλειά αλλά ούτε κανένα εισόδημα; Τα λεφτά δεν πέφτουν από τον ουρανό, ούτε τα βρίσκουμε στο δρόμο. Για τους περισσότερους εν καιρώ κρίσης τα λεφτά, ακόμη και για βασικές ανάγκες, είναι από δυσκολεύρετα μέχρι ακριβοθώρητα. Η δουλειά από εργασία έχει γίνει πια δουλεία. Εκεί οδηγούν τους πολίτες όλοι αυτοί οι πολιτικοί αρχηγοί που δέχονται και επιβάλλουν μέτρα για εξοικονόμηση εκατομμυρίων ευρώ «για τη σωτηρία του κράτους». Όταν όμως από ένα ξεθωριασμένο σκοινί συνέχεια κόβεις την άκρη για να μη ξεφτίσει, στο τέλος απλά δεν θα υπάρχει άλλο σκοινί. Τα έργα για την ανάπτυξη που θα βοηθήσουν την χώρα να ορθοποδήσει και να ξαναβρεί την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση της γιατί δεν γίνονται; Γιατί δεν επενδύεται και κάτι στην ανάπτυξη, και οι μόνες εξελίξεις πια είναι οι περικοπές μισθών και συντάξεων, και το κλείσιμο και οι χρεοκοπία όλο και περισσότερων καταστημάτων και εταιριών;

Τα εκατομμύρια που ακούγονται να ζητούνται από τη μια χώρα και την άλλη, και τα Ευρωπαϊκά και Διεθνή Ταμεία που δίνουν δισεκατομμύρια για τη σωτηρία τους, γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη και τον απλό πολίτη που πιθανόν δεν γνωρίζει αλλά ούτε και θα μπορεί να φανταστεί για τι υπέρογκα ποσά τίθεται θέμα συζήτησης; Πως μπορεί μια χώρα στα όρια της χρεοκοπίας να βρει τόσα εκατομμύρια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, τη στιγμή που χρόνια ολόκληρα το σύστημα έκλεβε τα παιδιά της και οι λίγοι καταχράζονταν τα λεφτά των πολλών; Στα μάτια των αστέγων, των ταλαιπωρημένων και των νέων που δεν βλέπουν πια μέλλον στον ορίζοντα, τα λεφτά δεν είναι πετραδάκια διαθέσιμα να μαζευτούν. Είναι κόποι και σκληρή δουλειά. Κι ας βγαίνει ο κάθε πολιτικός να λέει πως η Ευρωζώνη μπορεί και χωρίς την Ελλάδα, και να ζητούν απερίσκεπτα να χρεοκοπήσει ένας ολόκληρος λαός, μιας χώρας που έμαθε στον κόσμο τι εστί δημοκρατία. Πως μπορεί όμως αυτό όλο που βιώνουμε σήμερα να είναι δημοκρατία τι στιγμή που λίγοι κεφαλαιοκράτες – η άρχουσα ελίτ – καθορίζουν και υπαγορεύουν το μέλλον ολόκληρων χωρών, ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες πολίτες ξεχύνονται στους δρόμους φωνάζοντας εναντίον των αποφάσεων τους; Ενάντια σε καθεστώτα που παρότι λένε έχουν το συμφέρον της χώρας πάνω από όλα, πάλι κατά κάποιο περίεργο τρόπο διασφαλίζουν και τα συμφέροντα αυτών που ήδη έχουν τα εκατομμύρια. Όχι τα πετραδάκια, αλλά τα ευρώ.

(26 Φεβρουαρίου 2012)

Post Navigation