MC's Whispers

Whispering Silences

Archive for the tag “inequality”

Those who should don’t and those who needn’t do

August is the holiday month. It’s the time when everything stops working, when cities seem deserted and beaches are packed, when hotel resorts are full, when people plan their trips to exotic places, when the sun is shining brighter and you actually notice it. It’s the time when you can – or rather should – go on holiday. To relax, recharge your batteries, and plan the next season ahead. But what is very often overlooked during this time of year, is that not everyone really goes on holiday. Shocking as it may seem, some people work throughout the summer – and this not only applies to the cafés and beach restaurants you hang out at, or the hotel staff that are there to accommodate your every need. Some people simply need to work. Or may even have to. So it usually ends up that those who don’t really need a holiday are the ones who go on a prolonged vacation, whereas those who should go on a holiday to relax, clear their minds and actually get some rest, don’t.

Those who should don’t and those who needn’t do. That is what it adds up to. Royalty, who practically do nothing all year except run around from gala to event, to charity ball, to special ceremonies, are the ones taking vacations in the Bahamas or Seychelles. Diplomats and civil servants who earn thousands a month fly to exotic places to lie on the beach in the sun all day, experiencing a change from the routine of lying around in the office. Government officials even take private means of transport to other continents and use state funds to holiday, under the pretext of state business or promotion of the state. All the while, the hard-working middle class remain in the office keeping the state machinery running, the business afloat, the company producing, and dreaming of a vacation in another land. With the notice board full of pictures of sandy beaches, exotic islands, waterfalls, snowy mountains and all such places that seem unreachable, people imagine what it would be like to actually be able to go where you only dream to be. Due to a variety of reasons, ranging from no money, no time, no days of leave, people are constrained to the hot, humid city during the summer with only relief being the beach a few kilometres away – if you are lucky, that is.

It’s hard not being able to do what you want. It’s even harder watching everyone else do it. And it’s frustrating not having the time or money to do exactly what you plan, or at least wish to. It always seems that when you have the time to do something you never have the money, and when you in fact have the money, you lack the time. Life is short, as everyone keeps saying, and it is a shame not to live it out to the fullest. To enjoy every moment of it. To be with people you love and make you happy. And most importantly, to be exactly where you want to be. In every sense. Life will only have meaning, when you wake up and reality is actually better than your dreams…

Τι είναι τα λεφτά;

Το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το οικονομικό σκέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ασχολούνται όλο με λεφτά. Και απ’ότι φαίνεται, από τα χέρια τους περνάνε πολλά, μα πάρα πολλά λεφτά. Μιλάνε για χρέη δισεκατομμυρίων (μερικές φορές ακόμα και τρισεκατομμυρίων) και απαιτούν μέτρα και περικοπές εκατομμυρίων ευρώ από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς καν να λαμβάνουν υπόψη τα εκατομμύρια πολίτες που θα στερούνται τα πεντάρικα, δεκάρικα και εικοσάρικα τους.

 Παράδειγμα η Ελλάδα που βρίσκεται τώρα σε ένα ασφυκτικό κλοιό πιέσεων για να επιβάλει στους πολίτες της επιπρόσθετα και ακόμα πιο επώδυνα μέτρα. Ο κατώτατος μισθός των €500 είναι πλέον «μισθός πείνας», ενώ οι περικοπές από παντού και η αύξηση της φορολογίας ρίχνουν ακόμα πιο βαθιά έναν ταλαιπωρημένο λαό στην απελπισία. Τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Αν έχεις δουλειά σήμερα, δεν σημαίνει πλέον ότι θα την έχεις και αύριο.

Η αβεβαιότητα πλημμυρίζει πλέον τη ζωή και την καθημερινότητα μας και μας γεμίζει με φόβο και αγωνία, στοιχειώνοντας ακόμα και τα όνειρά μας. Ακόμα και οι συντάξεις ατόμων που μια ζωή δούλευαν για να απολαύσουν τους καρπούς των κόπων τους, τώρα κινδυνεύουν να χαθούν. Αν δεν βρεθεί αντίστοιχο μέτρο που θα επιφέρει τα  €300 εκατομμύρια που ζητά η Τρόικα, οι συντάξεις θα κοπούν. Και ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός του 27.7% των Ελλήνων που βρίσκονται στα όρια της φτώχιας και του κοινωνικού αποκλεισμού θα ανεβεί στα ύψη. Πως δηλαδή θα πληρώνει φαγητό, ενοίκιο και φόρους ένας πολίτης που δεν θα έχει δουλειά αλλά ούτε κανένα εισόδημα; Τα λεφτά δεν πέφτουν από τον ουρανό, ούτε τα βρίσκουμε στο δρόμο. Για τους περισσότερους εν καιρώ κρίσης τα λεφτά, ακόμη και για βασικές ανάγκες, είναι από δυσκολεύρετα μέχρι ακριβοθώρητα. Η δουλειά από εργασία έχει γίνει πια δουλεία. Εκεί οδηγούν τους πολίτες όλοι αυτοί οι πολιτικοί αρχηγοί που δέχονται και επιβάλλουν μέτρα για εξοικονόμηση εκατομμυρίων ευρώ «για τη σωτηρία του κράτους». Όταν όμως από ένα ξεθωριασμένο σκοινί συνέχεια κόβεις την άκρη για να μη ξεφτίσει, στο τέλος απλά δεν θα υπάρχει άλλο σκοινί. Τα έργα για την ανάπτυξη που θα βοηθήσουν την χώρα να ορθοποδήσει και να ξαναβρεί την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση της γιατί δεν γίνονται; Γιατί δεν επενδύεται και κάτι στην ανάπτυξη, και οι μόνες εξελίξεις πια είναι οι περικοπές μισθών και συντάξεων, και το κλείσιμο και οι χρεοκοπία όλο και περισσότερων καταστημάτων και εταιριών;

Τα εκατομμύρια που ακούγονται να ζητούνται από τη μια χώρα και την άλλη, και τα Ευρωπαϊκά και Διεθνή Ταμεία που δίνουν δισεκατομμύρια για τη σωτηρία τους, γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη και τον απλό πολίτη που πιθανόν δεν γνωρίζει αλλά ούτε και θα μπορεί να φανταστεί για τι υπέρογκα ποσά τίθεται θέμα συζήτησης; Πως μπορεί μια χώρα στα όρια της χρεοκοπίας να βρει τόσα εκατομμύρια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, τη στιγμή που χρόνια ολόκληρα το σύστημα έκλεβε τα παιδιά της και οι λίγοι καταχράζονταν τα λεφτά των πολλών; Στα μάτια των αστέγων, των ταλαιπωρημένων και των νέων που δεν βλέπουν πια μέλλον στον ορίζοντα, τα λεφτά δεν είναι πετραδάκια διαθέσιμα να μαζευτούν. Είναι κόποι και σκληρή δουλειά. Κι ας βγαίνει ο κάθε πολιτικός να λέει πως η Ευρωζώνη μπορεί και χωρίς την Ελλάδα, και να ζητούν απερίσκεπτα να χρεοκοπήσει ένας ολόκληρος λαός, μιας χώρας που έμαθε στον κόσμο τι εστί δημοκρατία. Πως μπορεί όμως αυτό όλο που βιώνουμε σήμερα να είναι δημοκρατία τι στιγμή που λίγοι κεφαλαιοκράτες – η άρχουσα ελίτ – καθορίζουν και υπαγορεύουν το μέλλον ολόκληρων χωρών, ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες πολίτες ξεχύνονται στους δρόμους φωνάζοντας εναντίον των αποφάσεων τους; Ενάντια σε καθεστώτα που παρότι λένε έχουν το συμφέρον της χώρας πάνω από όλα, πάλι κατά κάποιο περίεργο τρόπο διασφαλίζουν και τα συμφέροντα αυτών που ήδη έχουν τα εκατομμύρια. Όχι τα πετραδάκια, αλλά τα ευρώ.

(26 Φεβρουαρίου 2012)

Post Navigation